El respetu y la tolerancia haza los ciudadanos refléxense n’Asturies nel sofitu a la oficialidá. Nun tenemos que siguir como la esceición nun Estáu plurillingüe. Polos drechos llingüísticos. de más de mediu millón de persones que nun tienen reconocida la so llingua vernácula nes instituciones y d’un millón que la tien como patrimoniu cultural, fai falta la igualdá llingüística.
Arreyar la normalidá democrática, pa que se cumpla n’Asturies la Constitución española nel so artículu 3.2, que diz que toles llingües sedrán oficiales. Puxar pola bayura llingüística, d’un Estáu ricu na so diversidá de pueblos y llingües. Val pa retrucar a un pidimientu hestóricu, de va más de mediu sieglu y qu’entá nun s’algamara.
Sirve pa reforciar la llibertá d’usu de la llingua propia énte la globalización, porque pesie a ser minoritaria nun tien que ser sustituyida por otra dominante, pola proteición y reconocencia qu’amerita.
La oficialidá supón una ferramienta llegal pa protexer les llingües pequeñes énte’l desaniciu, asina como les minorizaes énte la globalización y los sos medios de comunicación.
La discriminación del asturianu y l’eonaviegu na llexislación ye grave. Amenorga’l so prestixu y vulnera los drechos llingüísticos de cientos de miles de ciudadanos que nun puen emplegar la so llingua nes instituciones .
La reclamación de la reconocencia oficial del asturianu na propia comunidá autónoma d’Asturies ye una necesidá pal caltenimientu d’un mou singular d’espresar el mundiu y un drechu humanu de la comunidá que nella s’espresa. La llibertá d’escoyeta sedrá asina usada por toos, per aciu d’una oficialidá que saque al idioma asturianu del peligru de desaniciu nel que s’atopa güei.