El consensu como la clave de la oficialidá

Inaciu Galán

TU VOZ

La pancarta que encabeza la Marcha por la Oficialidá de 2018 en Oviedo
La pancarta que encabeza la Marcha por la Oficialidá de 2018 en Oviedo

16 jun 2018 . Actualizado a las 02:03 h.

La oficialidá del asturianu ye l'estatus llegal necesariu que precisa esta llingua pa sobrevivir y que precisamos los sos falantes pa tener seguridá xurídica. La Constitución española señalólo asina nel añu 1978 y la decisión contraria sostenida hasta agora ye una anomalía, pa dalgunes xuristes una inconstitucionalidá, que paez que por fin va tener solución.

N'España son munches les comunidaes autónomes nes qu'hai llingües oficiales xunto al castellán. Ye'l casu de Galicia, País Vascu, Navarra, Cataluña, Comunidá Valenciana y les Islles Baleares. Esto ye, más d'un 40% de la población vive en comunidaes con dos o más llingües oficiales y si sumamos les llingües con dalgún tipu de protección o reconocencia estatutaria, les comunidaes con éstes, sumen a más de la metá de población española.

Nun ye que'l casu d'Asturies, el de tener una llingua propia, o dos, como ye'l casu, seya raru, ye que ye cásique lo más habitual n'España y n'Europa. Nun ye nengún drama, ye una riqueza y como talo tien qu'abordase la cuestión, ensin estridencies nin sobreactuaciones.