«(...) Collo o carreiro que vai ó Couce do Monte e en apenas 5 minutos chego ao Barreiro, onde está a casa de meus avós. Parece que hule a caldo de rabizas de miña avoa, e aproveito para saudar a meu avó Manuel, miña avoa Nieves e a miña bisavoa Hermosinda. Tamén avisalos de que en vinte minutos vou xantar (...)».
«De neno non tiña máis que baixar á rúa e sempre había un compañeiro que xa se encargaba de levar a pelota (...). De mozo, non facía falla quedar con ninguén pola noite: sabía onde estaban os amigos (....). As circunstancias leváronme a traballar durante dous anos en Madrid e servíronme para valorar aínda máis o agradable ritmo de vida nas vilas (...)»